Codziennik: Oleńka pracowicie bloguje...

„Wina ojca idzie w syna;
niegodnych synowie niegodni;
ten przeklina, ów przeklina –
ród pamięta, brat pamięta,
kto te pozakładał pęta
i że ręka, co przeklęta,
była swoja”

Bo ja nie dałam rady wymyślić i w końcu tę kartkę wyrzuciłam albo zgubiłam...

A prawda jak zwykle jest taka że jeśli zrobię z tego chociaż 1/10 to i tak będzie super. Ciekawe czy pogoda się raczy poprawić, bo ta obecna nie usprawiedliwia nawet niejedzenia deprimu (przy deprimie trzeba uważać na słońce które ponoć szkodzi). Jakby było słońce to bym mogła sobie leżeć i udawać że się opalam, prawda?

Wróćmyż więc do szkolnych spraw, bo o nich najłatwiej. Dwie sesje jednocześnie to męcząca sprawa, cóż za niespodzianka. Od tygodnia wstaję codziennie z nadzieją że nie pominęłam jakiegoś egzaminu albo zaliczenia. Przecież nie wszystko chce się zapisywać w kalendarzu. Jeszcze po kilka pustych miejsc w obu indeksach można znaleźć, przy czym jeśli chodzi o mechatronikę, to jest to względny luz psychiczny, bo albo oczekujące zaliczenia są łatwe, albo jest to poprawianie na wyższą ocenę po zdanej zerówce. Gorzej z inżynierią a konkretnie z jutrzejszą hydrologią, zaś za tydzień wytrzymałością materiałów, których jak na razie nie umiem ani trochę i właśnie marnuję czas, który miałam poświęcić na ich naukę. I tak dobrze że nie gram w żadną durną fejzbuczankę tak jak przed zeszłoroczną matematyką, co mi się zresztą właśnie za chwilę czkawką odbije, bo w przyszłym semestrze nie będę mogła sobie matematyki przepisać. No chyba żeby się dało trochę naciągnąć, czego jednakowoż robić właśnie nie mam ochoty. Nic to, idę się pouczyć skoro nawet mam książkę ;)

Dziecko moje również powinno studiować a nie uczyć się w banalnym gimnazjum. Średnia na półrocze: P (pewnie jedna z najgorszych w klasie) a wyniki próbnego egzaminu gimnazjalnego - 40-45/50, najlepsze lub prawie najlepsze w klasie. Kto by się tam uczył systematycznie, wykazywać to się należy na egzaminie, prawda. Zaczyna ferie i niestety nie ma nic ciekawego na nie zaplanowanego, bo tradycyjnie brak pieniędzy. Szkoda. 

Ja też pewnie będę musiała sobie odpuścić wyjazd na obóz koła naukowego, chyba że przez najbliższy miesiąc odłożę 6 stów poza bieżącymi wydatkami. Jakoś zbyt rzadko się taka sytuacja trafia, abym na nią mogła liczyć. A szkoda wielka, bo uczestnicy mogą w czasie tego obozu brać udział w szkoleniu i zdobyć zaawansowany certyfikat z SolidWorks, na którym mi nawet całkiem zależy. 

Kuratorka w tym miesiącu została spuszczona na drzewo bo chciała przyjść w czasie konferencji CNS (to ci od SolidWorks właśnie), w której koniecznie uczestniczyłam i nawet wystawialiśmy nasz jak na razie niezbyt mobilny pojazd (ale już niebawem nadamy mu wektor, to pewne, tylko sesja stanęła na przeszkodzie). Spotkałam się z nią w kawiarni zatem - w przerwie konferencji - no i temu mój pokój wygląda jak wygląda. Nie chcecie wiedzieć jak. Nawet urodzin nie zrobiłam w domu, tylko świętowałam (o ile można tak to określić) eksternistycznie. Dobrze, wracam do hydrologii.

Nie dostałam stypendium, co jest nieco dołujące. Oczywiście warto by się o  nie postarać na przyszły rok. Możliwości jest mnóstwo, na dziś widzę że z żadnego przedmiotu nie mam problemów, wiem że mogłabym mieć średnią 5,0. Gdyby nie... oczywiście lenistwo i zniechęcenie które za chwilę przyjdzie i nie pozwoli mi nawet zajrzeć do zeszytu przed kolokwium.

Gdy dostaję nowe zadania pracowe to mam radochę - że nie będę się nudzić, że znów się czegoś nauczę, że tym razem zrobię to całkiem samodzielnie i będę z siebie dumna i jeszcze w dodatku mi za to zapłacą! Rzecz jasna trwa to tylko do momentu zabrania się do roboty. A raczej do pierwszej decyzji zabrania się do roboty. Do chwili faktycznego rozpoczęcia pracy mija jeszcze zawsze parę godzin, dni... aż zaczną popędzać, wtedy z rozżaleniem i przeogromnym zmęczeniem powoli i bez energii wykonuję pracę, zawsze po linii najmniejszego oporu naturalnie. 

Nienawidzę tego w sobie. I ni cholery nie mam koncepcji jak to zmienić. Skąd wziąć energię a co dopiero wytrwałość w dążeniu do celu? Jakiegokolwiek... 

Od miesiąca nie mam leków. Oczywiście to pogłębia ten stan beznadziei, ale z drugiej strony przecież one i tak niewiele pomagają...

Na inżynierii mam już zaliczony pierwszy rok, żadnych kampanii wrześniowych, a może nawet dostanę stypendium za wyniki w nauce:) Nie są te wyniki rewelacyjne, bo sobie głupio odpuściłam matematykę i średnia mi wyszła poniżej czterech. Ale dla tego kierunku podobno średnia od której jest stypendium wynosi 3,85 a i tak niewiele osób ją osiąga. 

Tata Ady dostał maila od mojej mamy z pytaniem na kiedy planuje zabrać Adę na wakacje, bo ona się dostosuje. Po długim namyśle odparł. że w sierpniu. Ciekawe ile wymówek wynalazł zanim się jednak zdecydował udawać dobrego ojca. No i ciekawe czy faktycznie COKOLWIEK w tym sierpniu Młodej zorganizuje. Na razie mama wzięła wnuczkę nad morze (miały jechać w góry ale mamie jeszcze nie wolno nadwerężać nogi po złamaniu) a mi zostawiła sporo roboty, co mi oczywiście bardzo odpowiada. :)

Poza tym bez zmian, biorę antydepresanty, robię co mi dadzą do roboty, kuratorka mnie wizytuje a ja ją olewam, finansowo jestem wciąż w dole ale coraz mniejszym oczywiście.

Młoda się natomiast podobno socjalizuje! Ludzie w szkole ją zaczęli akceptować z dobrodziejstwem inwentarza, niektórzy nawet lubić, ostatnio nie było większych kłótni (tylko jedna z naczelną pielęgniarką, ale za to też ładnie przeprosiła a kiedyś by jej przez gardło nie przeszło!). Ona sama też chodzi do tej szkoły jakby chętniej, nie boi się już a dziś w ogóle było miło bo dostała nagrody za konkursy matematyczne:) Niektóre zadania z nich nawet sprawiły mi trudność ;) Jak ją o coś pytam to mówi prawdę (a przynajmniej nie złapałam jej na kłamstwie ostatnio), gdy czegoś chce to negocjuje a nie bierze, naprawdę widać poprawę. I widać że zaczęło jej zależeć na dobrym odbiorze otoczenia, bo kiedyś była już tak zniechęcona że było jej wszystko jedno. Kłótnie ze mną oczywiście są wciąż, ale to można od biedy podciągnąć pod głupi wiek ;P

Sporo mam ostatnio roboty, więc coraz większe szanse że KIEDYŚ wyjdę z długów na prostą. Jeszcze do tej chwili daleko, ale nadzieja się jakby pojawiła. A i chęci do pracy jakby więcej. Nie wiem czy to wiosna, czy te nowe leki tak działają...? Nie poprawiają nastroju jako takiego, często mam smutek od rana, zwłaszcza w brzydką pogodę, ale wygląda na to, że jakoś dodają energii do życia. W euforię nie zdarza mi się wpadać i spanie nadal lubię (co świadczy o tym że te leki to nie żadne dopalacze tylko regulatory:)) ale ogólnie chwilowo świat jako taki mi się dość podoba. 

Koleżanki ze studiów kazały mi się malować i w ogóle zmienić image. Malowaniu uległam (chociaż na okrągło przywołuję stary dowcip jak to Bóg stworzył ludzi i mężczyzną się zachwycił a o kobiecie stwierdził że ona to się będzie musiała malować) i co chwilę słyszę komplementy z tego powodu ;) Ciuchów ani butów zmieniać nie zamierzam, bo NAPRAWDĘ mam pilniejsze wydatki. Zresztą chyba nie o to chodzi żeby zmienić się w jakąś imitację tylko żeby wydobyć własny urok osobisty, nieprawdaż? Na bazie mojego zmienionego image postanowiły mi znaleźć faceta. Zażądały dostarczenia zbioru cech wymaganych i w przerwach łażą po uczelni szukając dopasowanych do tego zestawu mężczyzn. Na razie zaliczyły wpadkę, bo podałam jako pożądane długie włosy a one zainteresowały się chłopakiem w dredach. Nie cierpię dredów ;) Prawie tak samo jak łysiny ;) Chciałabym też widzieć jak sprawdzają jeden z nie tak widocznych na pierwszy rzut oka punktów... tak, chodzi o wielkość... intelektu oczywiście ;D Może podetkną potencjalnym ofiarom test Mensy? Muszę im podpowiedzieć że IQ to tylko niewielki składnik prawdziwej inteligencji :) Same studiowanie oczywiście idzie bezproblemowo, co nie znaczy że kompletnie bez wysiłku. Rozglądam się nawet za jakimś drugim fakultetem, żeby się nie zanudzić samymi instalacjami... 

Na modnym ostatnio blogu (magdusia na frondzie) autorka postawiła parę pytań do ateistów. Nie mam zamiaru komentować na tym portalu, bo ani nie uważam się za katolika żeby pisać na frondzie, ani nie chcę z nikim walczyć, ani autorki nie szanuję i nie chcę się wypowiadać na "jej" terenie. Zatem odpowiem tu, u siebie. Dla siebie samej. 

A czy uważam się za ateistę? Oczywiście. Ateizm to przekonanie że nie ma bóstw. Nie jestem antyteistą, nie jestem antyklerykałem, w ogóle staram się nie być anty. Nie zamierzam uznawać jakiejkolwiek istoty wyższej rządzącej światem lub wszechwiedzącej. Wg terminologii religijnej - grzeszę pychą. 

Ostatnio jednak zaczęła mnie mierzić płytkość mojego życia, brak przemyśleń i idei. Stąd potrzeba ustalenia na czym właściwie stoję, odpowiedzenia sobie na różne pytania, a zaczęłam od tych bo mnie jakoś tam sprowokowały. 

1. Jak to jest, że ateiści bardziej kochają zwierzęta od dzieci? 

Nie kocham ani zwierząt ani dzieci. Szczerze mówiąc wielu z nich nawet nie lubię. Żal mi ich, więc nie chcę aby cierpiały. To dlatego jestem wegetarianką, nie z przyczyn zdrowotnych lub religijnych. Po prostu nie chcę aby z mojego powodu (dla mojego posiłku) jakieś zwierzę zostało zabite. Tak samo nie chcę aby dla mojej wygody jakieś dziecko/płód/embrion zostało zabite. Uważam że człowiek powinien żyć od poczęcia do naturalnej śmierci bądź do momentu gdy z jakichś przyczyn uzna za słuszne samodzielnie rozstać się z życiem. Gdy jakieś zwierzę lub człowiek mi osobiście dokucza lub zagraża, to uważam że słusznie będzie je unieszkodliwić (np. komara lub mola nie waham się zabić, chociaż wolałabym go "zniechęcić" do przeszkadzania mi). Jestem przeciwna karze śmierci, bo uważam że jest ona odbieraniem człowiekowi szansy na poprawę. Jestem przeciwna aborcji bo uważam że jest ona odbieraniem małemu niedojrzałemu człowiekowi szansy na stanie się dobrym, wartościowym dorosłym człowiekiem. Nie chciałabym musieć decydować o życiu czy śmierci nikogo, dlatego nie jestem i nie będę sędzią, lekarzem, katem, żołnierzem, policjantem itd... 

2. Dlaczego ateista żyje w Polsce poprzez obsesyjne zaprzeczenie Katolicyzmu, a nie spokojnie, siłą własnej indywidualności. 

Nie jem mięsa więc oczywiście nie będę tego robić ostentacyjnie w piątek ani w żaden inny dzień. Nie protestuję przeciwko wieszaniu symboli religijnych (dowolnych) nad drzwiami, obok nich czy gdziekolwiek. Dopóki nikt mi nie każe się do nich modlić, to niech sobie wiszą. I dopóki nie muszę ich mieć we własnym domu. Nie uważam że Kościół (czy ktokolwiek inny utrzymujący się z dobrowolnych datków) powinien się rozliczać z otrzymanych pieniędzy lub przeznaczać je na cele charytatywne. Skoro ludzie są na tyle dobrzy/naiwni/głupi, że dają na tacę, to co ksiądz zrobi z tą tacą jest jego sprawą. Jeśli ludzie mają radochę z tego że kupią sobie "cegiełkę" w postaci marmurowej płyty z nazwiskiem w Licheniu - gdzie mi do ich wyborów. Nie urządzam głośnych imprez podczas postu, nie wchodzę niestosownie ubrana do miejsc kultu religijnego, nie krytykuję ludzi z powodu ich wiary. Zdecydowanie nie żyję "poprzez obsesyjne zaprzeczenie katolicyzmu". 

3. Dlaczego ateista tak bardzo nalega i propaguje rozwiązłość seksualną, afiszując się z nią niemiłosiernie. 

Uważam że seks jest sprawą między dwojgiem osób (tak, znam powiedzenie bodajże W. Allena o siedemnastu osobach. Jest zabawne przez zaskakującą pointę, a poza tym żałosne) i powinien między tymi dwojgiem pozostać. Dotyczy to zarówno długotrwałych związków jak i przygód jednorazowych. Nie epatuję swoim życiem seksualnym ani w necie ani w tzw. realu.

Jeśli chodzi o antykoncepcję to bardzo chętnie bym się dała wysterylizować, niestety jest to w naszym kraju nielegalne i kłopotliwe. Używam więc środków antykoncepcyjnych a że nie chcę stosować poronnych to pozostają takie które mają niekoniecznie stuprocentową skuteczność. Uważam że legalizacja sterylizacji byłaby dużo sensowniejsza niż przepychanki wokół ustawy antyaborcyjnej. 

Wiem że każdy uważa się za niezwykłego i jedynego w swoim rodzaju, ale mam wrażenie że mój światopogląd nie przystaje do żadnych ram ;>

Rozprawa o demoralizację została umorzona. Pani sędzia (zresztą ta sama, która sądziła mnie jako niedobrą uzależnioną mamusię) przepytała dziecko co się działo w poprzedniej szkole (Ada zeznała że miała konflikt z nauczycielem), spytała jak się czuje w obecnej (dobrze) i czy chodzi (tak) oraz czy dokonuje samookaleczeń (tylko u dentysty przygryzła sobie znieczuloną wargę przez przypadek). Potem przepytała mnie, na co dziecko choruje (najpierw diagnoza brzmiała ADHD a teraz ZA) czy są kłopoty (z obowiązkami) i czy ma problemy z nauką (żadnych). Poinformowała następnie że umarza, tylko przestrzegła dziecko żeby unikało czynów zabronionych takich jak kradzieże i pobicia, bo inaczej sąd będzie musiał wznowić postępowanie. No i koniec a młoda miała wolny dzień za darmochę.

Licznik pączków wynosi po 6 dla mnie i dla Ady. Razem zniszczyłyśmy więc 12. Na każdy miesiąc nowego roku jeden ;>

Na studiach został mi do zdania egzamin z fizyki - pojutrze. Oby poszedł tak samo dobrze jak wszystko poprzednie;)

Ada ma w lutym przesłuchanie mające ustalić czy jest zdemoralizowana. Kuratorka nie wie o co chodzi, wnioskuję więc że to nic świeżego tylko już zdążyliśmy wszyscy zapomnieć przez pół roku. Mgliście przypominam sobie jakieś spotkanie z kuratorkami, po tym jak szkoła coś zgłosiła... nieważne, dowiemy się w lutym.

Sama kuratorka mnie wpieniła koszmarnie w poniedziałek, twierdząc że mam okropny burdel a właśnie przed jej przyjściem lekko ogarnęłam i byłam całkiem zadowolona z rezultatu, nie zdążyłam tylko zamieść podłogi i kurz pod kaloryferami ją zabolał. W ramach protestu przed jej następną wizytą chyba zrobię prawdziwy sajgon i niech się w tym odnajdzie. Akurat miałam zły dzień (może "blue monday" tak na mnie podziałał, chociaż sama nie chodzę do pracy ale czasem mam wrażenie że wyłapuję telepatycznie ogólny nastrój świata) i nie chciało mi się udawać że mam lepszy, wobec czego poszła w przekonaniu że jestem w ciężkiej depresji i w ciągu tygodnia sobie w łeb strzelę. I na zdrowie jej. 

Przewaliłam kolokwium z kreski, w niedzielę poprawka a ja nadal nie umiem i nie rozumiem. Pozostałe przedmioty wprawdzie wymagają ode mnie więcej czasu i wysiłku niż mi zostało ale nadzieja matką głupich i może uda mi się wszystko pogodzić. Tak, od rana próbuję się zabrać do nauki ale... ;)

Skończyłam wczoraj bardzo ładne 35 lat, nie pamiętam czy żyjemy w cyklach siedmio czy dziewięcioletnich i w związku z tym czy właśnie skończyłam piąty czy też za rok skończę czwarty. Nie spędza mi to snu z powiek, ani nie chce mi się guglać, ale jeśli ktoś ma ochotę się podzielić wiedzą to zapraszam w komentarzach ;) 

Mam oczywiście doła urodzinowego z powodu - taka stara a jeszcze niczego nie dokonałam. Chciałabym za rok móc powiedzieć - taka młoda a już tyyyyle dokonałam. Niespecjalnie jednak wiem jak się za to zabrać.

Oczywiście dziękuję bardzo za dobre życzenia i prezenty i ogólnie wyrazy sympatii jakie mnie z tej bolesnej okazji spotkały:)

Kiedy orkiestra zaczynała grać, oglądałam co tydzień kolejny odcinek programu "Róbta co chceta" i nawet mnie wtedy specjalnie nie denerwowała koszmarna Agata Młynarska. Zespołu Roan, który zagrał pierwszy koncert orkiestrowy, specjalnie nie lubiłam, zwłaszcza że moja kuzynka miała potem z wokalistą lekcje j.polskiego i nie była zachwycona ;) Ale w programie pokazywali urywki rockowych kawałków i to było bardzo dobre. 

Nie mam absolutnie nic przeciwko temu, że fundacja organizuje Przystanek Woodstock, to jej sposób na wydanie pieniędzy przeznaczonych na cele statutowe, nie ukrywa tego. Jeśli moja córka zechce tam pojechać - no może jeszcze nie w tym roku, ale np. za dwa lata? to ją pewnie puszczę. Sama nie jeżdżę bo muzycznie bliżej mi do klimatów festiwalu w Jarocinie no i jakoś nigdy nie mam w odpowiednim czasie pieniędzy albo urlopu. 

Jak kogoś bawi "szoł" odprawiany na corocznych finałach, to dajże mu Panie zdrowie, dzięki niemu zapewne zbierane jest kilkadziesiąt razy więcej, niż gdyby telewizja nie celebrowała tego wydarzenia. Mnie nie bawi, więc nie włączam tego dnia Dwójki.

Sama orkiestra jeśli ufundowała chociaż jedną sztukę sprzętu ratujacego życie i zdrowie, to ją popieram w myśl zasady "po owocach ich poznacie". Bardzo się cieszę że moje dziecko jest zdrowe fizycznie i nigdy nie potrzebowało z takiego sprzętu korzystać.

Nad faktem że wolontariusze czasami kradną puszki lub ich zawartość przechodzę do porządku dziennego, to nieuniknione. Nie pochwalam, ale nie zaskakuje mnie to specjalnie. 

Co mi zatem nie odpowiada? Atmosfera moralnego przymusu "wrzuć grosik orkiestrze bo inaczej będziesz niedobry i nie lubisz dzieci". No ja istotnie jestem niedobra i ani trochę nie lubię dzieci, ale to nie znaczy że chcę by wszyscy o tym wiedzieli ;) A tymczasem w niedzielę Finału zwykle rezygnuję z wyjścia na spacer, bo wiem że mnie napadną wolontariusze i dopóki nie przykleję sobie niegustownego serduszka na czole, będą tak zagadywać i zawracać głowę. A jako rasowa socjopatka nie mam ochoty być zagadywana przez żebraków. A ci się wcisną wszędzie, spotykałam ich nawet na nieuczęszczanych zwykle leśnych ścieżkach. Niektórzy posuwają się nawet do dzwonienia do mieszkań, żałosne. 

No i druga sprawa. Czy to państwo naprawdę musi mieć tak beznadziejną sytuację żeby była potrzebna jakaś orkiestra dla przeprowadzenia najkonieczniejszych dla życia operacji? Jeśli Jurek chciał zawstydzić polską służbę zdrowia to mu się, niestety, nie udało. Owszem, medycyna chętnie się nim podpiera i wykorzystuje darowany przez WOŚP sprzęt. Po co przeznaczać środki na nowe wyposażenie skoro i tak zakupi je Orkiestra? 

Położyli mnie na łóżku i kazali co pewien czas poddawać się ohydnemu badaniu KTG. Nie cierpiałam tego, leżeć bez ruchu i czekać. Nie umiałam rozpoznać ruchów dziecka, czy to moje serce bije czy jego, czy to coś mi się przelewa w brzuchu czy młode się rusza. Lekarz stwierdził że wg jego oceny najbliższa pełnia mnie rozwiąże. Termin miałam na 23.12 a młodej się jak widać nie spieszyło, wolała zostać styczniowym dzieckiem jak mamusia. Niestety, nie pozwolili jej na to. Rankiem 29 grudnia zrobili w końcu USG (pierwsze w całej ciąży - studencka przychodnia nie wywalała pieniędzy na takie zbędne dyrdymały) i stwierdzili że pępowina okręcona wokół szyi. W niczym to dziecku nie przeszkadzało, wszystko wyglądało na prawidłowe, a jednak lekarz zdecydował o prowokacji porodu. Stes poprzedniego dnia obiecał że przyjdzie rano... nie przyszedł. Dotarł dopiero sporo po południu, gdy już tabletki działały od kilku godzin a ja byłam absolutnie wymęczona i nieszczęśliwa. Nie mieliśmy oczywiście kasy na poród rodzinny, w ogóle nie mieliśmy kasy na nic. Chociaż, rzecz jasna, na piwo z okazji urodzenia córki jakoś mojemu mężowi wystarczyło. Na taksówkę aby nas potem zabrać ze szpitala - już nie. Cholera, może jak to w końcu napiszę to mi trauma odpuści i przestanę się na dziecku mścić za to że jego tatuś się nie sprawdził w swojej roli. W każdym razie przybył po południu, na chwilę do niego zeszłam do śmierdzącego hallu poczekalni - pospacerować, ale że bóle były coraz gorsze a postępu żadnego zaś ja bardzo głupio a dzielnie nie chciałam okazać ani bólu ani żalu że nie dotrzymał słowa - kazałam mu iść i wrócilam na łóżko. Szczegółów niektórych oczywiście oszczędzę, choć były chwile gdy błagałam aby mnie uśpili i zrobili cesarkę żeby mieć to już wreszcie za sobą. Jednak w końcu się udało, młoda przyszła na świat sposobem naturalnym, choć nie wiem czy powinno się takiego określenia używać skoro poród był prowokowany oksytocyną. Podobno przy prowokowanym bóle są większe niż naturalnie. Koleżanki aby mnie przygotować mówiły że to tak jak bóle miesiączkowe tylko silniejsze. Otóż nigdy przed zajściem w ciążę nie miałam bólów miesiączkowych. Całą ciążę przebyłam kompletnie bez dolegliwości, nawet mi się ani razu nie chciało wymiotować. Przyznam że to był szok. I to tyle godzin. Nigdy więcej nie chcę tego przechodzić. Ada zostanie jedynaczką, w każdym razie z mojej strony. Urodziła się o dziewiętnastej, potem się śmiałam że bardzo chciała dobranockę obejrzeć, ale jej nie dali. Zabrali ją na trochę na salę ogólną, ale nie chciała spać, więc mi ją przynieśli - niby do do karmienia. W tym celu pielęgniarka pomogła mi odrobinę się podnieść na łóżku... no i młoda zasnęła mi w ramionach natychmiast zaś ja nie mogłam zasnąć z powodu bardzo niewygodnej pozycji. Przez następne parę godzin pół siedziałam pół leżałam śpiąca, zmęczona, rozżalona i wściekła na cały świat. Noc była więc głupio mi było kogoś prosić o opuszczenie łóżka czy może poduszek, a zbyt słaba byłam by sama to zrobić. Nie wizytowali naszej sali zbyt często. Nie było oczywiście żadnych dzwonków by kogokolwiek wezwać a sąsiadki i ich dzieci spały. W końcu nad ranem zabrali mi młodą, opuścili łóżko i mogłam na trochę zasnąć... aż do budzenia, rzecz jasna. Nikt nie pomagał wstać ani dojść pod prysznic, każda ze świeżych mam szła trzymając się ścian, żeby się nie przewrócić. W łazience kochające mamuśki oddawały się cichcem nałogowi, więc albo było lodowato od otwartego okna albo śmierdziało dymem. Albo jedno i drugie jednocześnie. Naturalnie młoda słodko śpiąca póki byłam przy niej, budziła się natychmiast gdy wychodziłam pod prysznic i słyszałam z łazienki jak płacze. Mąż nie mógł nas odwiedzić, tylko pielęgniarka przyszła młodą zabrać i pokazać mu przez szybę. Sylwestra spędziłam zasłaniając jej uszy żeby się nie przebudziła od wybuchów. Na Nowy Rok nas wypisali, Stes przywiózł mi przygotowaną wcześniej torbę z wyprawką, ochrzanił mnie że zapomniałam tam włożyć czapeczki, (sam jednak nie wpadł na to żeby sprawdzić) zawinęliśmy młodej głowę pieluszką a na to kaptur od becika, pożyczył od męża mojej sąsiadki z łóżka co też wychodziła z synem właśnie 20 zł na taksówkę (mam nadzieję że im następnego dnia oddał tak jak mówił) i przyjechaliśmy do pokoju w akademiku zwanym słusznie slumsami... Dziecku nadaliśmy ustalone wcześniej imię Adrianna, a ponieważ nie ma takiej świętej a babcia nalegała na chrzest, na drugie kazałam jej wybrać jakieś święte na R, wybrała Różę. Młoda później sobie te imiona zbiła w jedno i teraz czasem (np. na fejsbuku) przedstawia się jako Różanna. Też ładnie. No więc dziś kończy 14 lat... nie powiem że zleciało, bo tak naprawdę to ciągnęło się i ciągnie nadal. Ale jakoś obie żyjemy, prawda? 

Grudzień oczywiście nastąpił po listopadzie, ale w kwestii humoru się wiele nie zmieniło. Czyli ciągle żyję z dnia na dzień, wykonując fuszki, ściboląc grosiki które na nic nie starczają, unikając kolejnych wezwań do zapłaty, wstając rano tylko po to żeby obudzić dziecko (a potem z powrotem w bety) a mobilizuję się tylko w studiowe weekendy. Zytek płacze że nie umie jeździć taki pokiereszowany, a to mu zamek zamarznie i drzwi nie dają się otworzyć bądź zamknąć, a to ściek w chłodnicy (bo płynem ani wodą tego nazwać nie można) zamarznie i jednocześnie się zagotuje, a to koło grozi urwaniem jeśli nie wymienię sworznia od wahacza (fajna nazwa). Ada mnie codziennie wyprowadza z równowagi nie wstając rano mimo że ja się z poświęceniem zwlekam z łóżka i ją budzę. Tata Ady robi bezmyślne numery, np. wysyłając do niej kartkę z własnych wakacji (z Argentyny) podczas gdy na jej wakacje nie ruszył palcem by jej cokolwiek zorganizować i od dwóch lat nie raczył się zgodzić na paszport. Dla mnie to wygląda jakby chciał jej złośliwie dokopać, ale może jestem jedyną, która to tak odbiera. 

Na święta oraz nadchodzący rok życzę wszystkim którzy tu zbłądzą tego samego co sobie, czyli nieco radości życia... Najkrótszy dzień w roku minął, teraz może być już tylko lepiej i byle do wiosny:)